دانشمندان گزارش می دهند که یک زن میانسال سومین بیمار است که به طور بالقوه از HIV درمان می شود



در سال ۲۰۰۹، دانشمندان برای اولین بار گزارش دادند که یک مرد سفیدپوست مبتلا به سرطان خون، که در ابتدا در جهان فقط به عنوان “بیمار برلینی” شناخته می شد، احتمالاً با پیوند سلول های بنیادی مقاوم به HIV از HIV درمان شده است. یک دهه بعد، این رویکرد در “بیمار لندنی”، یک مرد اسپانیایی تبار مبتلا به لنفوم هوچکین استفاده شد.

گزارش‌های یک‌باره بهبودی طولانی‌مدت اچ‌آی‌وی امید را برانگیخته و جست‌وجو برای درمان اچ‌آی‌وی را دوباره شعله‌ور کرده است، اما با محدودیت‌های ذاتی نیز همراه است. همه بیماران، از جمله زن میانسال که توسط پزشکان ویل کورنل مدیسین در نیویورک تحت درمان قرار گرفته بود، پیوند را به عنوان بخشی از درمان سرطان دریافت کردند.

«بیمار برلینی» که بعداً مشخص شد تیموتی ری براون است، سرانجام درگذشت – زمانی که سرطان خون او بهبود یافت، نه HIV. پیوند سلول های بنیادی احتمالاً به طور گسترده به عنوان درمانی برای افراد سالم مبتلا به HIV استفاده نمی شود.

کارلوس دل ریو، استاد پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه اموری، می‌گوید: «این علم حیاتی است تا در نهایت ما را به درمان برساند. “این یک مداخله مقیاس پذیر نیست. طرز فکر من در مورد این: این مانند فرستادن کسی با موشک به ماه است. این علم عالی است، اما این راهی نیست که ما قصد سفر داریم.»

این بیمار که به طور عمومی شناسایی نشده است، در سال ۲۰۱۳ مبتلا به HIV تشخیص داده شد. چهار سال بعد، او به لوسمی حاد میلوئیدی پرخطر مبتلا شد و پیوند سلول های بنیادی را به عنوان درمانی برای هر دو بیماری دریافت کرد.

سلول های بنیادی پیوند شده با سلول های مورد استفاده قبلی متفاوت بود. آنها به سلول های بنیادی بزرگسالان وابسته بودند و تطبیق آنها با گیرنده سخت تر است.

این زن “پیوند هاپلو/بند ناف” دریافت کرد که شامل ترکیبی از سلول‌های بنیادی یکی از خویشاوندان و سلول‌های بنیادی از بند ناف نوزاد بود. سلول های بنیادی نوزاد دارای ویژگی طبیعی، اما نادری بودند که آنها را در برابر HIV مقاوم می کرد. آنها دارای حذفی در ژن CCR5 بودند که باعث می شد ویروس نتواند سلول ها را آلوده کند. این حذف معمولاً در افراد اروپایی شمالی یا قفقازی تبار رخ می دهد.

این بیمار ۱۴ ماه پیش مصرف داروهای ضد رتروویروسی را که HIV او را کنترل می‌کرد، متوقف کرد و هیچ بازگشتی از ویروس وجود نداشت.

ایوان جی برایسون، پزشک بیماری های عفونی در دانشکده پزشکی دیوید گفن در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس، که این مورد را ارائه کرد، گفت که سطح ویروس در خون او “در تمام این مدت غیرقابل تشخیص بود.”

برایسون گفت: “این امیدی را برای استفاده از سلول های خون بند ناف … برای دستیابی به بهبودی HIV برای افرادی که برای بیماری های دیگر نیاز به پیوند دارند، ایجاد می کند.” “این شواهد اضافی را ارائه می دهد که مخازن HIV را می توان به اندازه کافی پاکسازی کرد تا امکان بهبود و درمان فراهم شود.”

دانشمندان بیرونی گفتند که این گزارش هیجان‌انگیز بود، تا حدی به دلیل برخی عوامل غیرعادی در مورد بیمار که ممکن است به پاسخ به سؤالات اساسی در مورد اینکه این بیماران چگونه می‌توانند مخزن HIV را در بدن خود پاک کنند، کمک کند.

در سایر موارد موفقیت آمیز بهبودی، بیماران پیوندهای خود را دریافت کرده بودند اما از پیوند در مقابل نیز رنج می بردند. بیماری میزبان، زمانی که سلول های دهنده به سیستم ایمنی گیرنده حمله می کنند. که در این مورد اتفاق نیفتاد.

“هر یک از این موارد منحصر به فرد و متفاوت است، و آیا سرنخ هایی وجود دارد که به ما کمک می کند تا روی بیمار بعدی که می آید تمرکز کنیم؟” کارل دبلیو دیفنباخ، مدیر بخش ایدز در موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی، که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت.

شارون لوین، رئیس منتخب انجمن بین المللی ایدز، در ایمیلی گفت که این یافته هیجان انگیز بود.

پیوند مغز استخوان یک استراتژی در مقیاس بزرگ برای درمان HIV نیست، اما اثباتی بر این مفهوم است که HIV را می توان درمان کرد. لوین افزود: این روش استفاده از ژن درمانی را به عنوان یک استراتژی مناسب برای درمان HIV تقویت می کند.